Komentarze do: Self-reg, część 9: Jak zmienić bieg rzeki

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Thu, 22 Jun 2023 12:54:02 +0000

W odpowiedzi do Maria. Dziękuję Ci z całego serca za ten komentarz!

Autor: Maria

Maria — Thu, 01 Jun 2023 13:30:16 +0000

Wracam do tego posta regularnie od kilku lat i stosuję zaproponowane rozwiązania. Mam też Twoje książki itd., ale tu jest taka esencja 🙂 dziękuję!

Autor: Ania

Ania — Mon, 25 Jun 2018 12:02:36 +0000

Witaj, przeczytałam twoje posty ponieważ od dawna próbuję wcielić w życie u siebie metody z self-reg. Nie zawsze mi się to udaje, mimo że wkładam w to mnóstwo wysiłku. Mam roczną córeczkę i jej napady płaczu sprawiają że jestem czasem tak przepełniona stresem, że bardzo brzydko mówię o swojej córce, mimo że ją ogromnie kocham i jest dla mnie wszystkim. Teraz po przeczytaniu tego tekstu wiem, że ja jestem osobą z negatywnym zniekształceniem poznawczym. Teraz rozumiem dlaczego zawsze według osób z zewnątrz „ciągle narzekałam na wszystko”, wszystkiego mi było zbyt dużo, średnio czy za mało. Teraz wiem, dlaczego jak mnie się mąż pyta jak się czuję – zawsze odpowiadam średnio dobrze – choć czuję się rewelacyjnie. Dzięki self-reg odkrywam siebie na nowo, a kiedy jestem bardziej odkrywcza – moja córka jest mniej drażliwa i płaczliwa. Ja uczę się radzić z własnymi emocjami, bo nikt mnie tego nie nauczył w dzieciństwie. W zasadzie self-reg potrzebuję bardziej ja niż moja roczna córka.

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Fri, 25 May 2018 09:38:41 +0000

W odpowiedzi do Sylwia. Wybacz, że tak późno zatwierdziłam komentarz i odpowiadam. Bardzo Ci dziękuję za tę wzruszającą relację. Ciało i umysł (w tym emocje) są ze sobą nierozerwalnie związane. Mielibyśmy szczęśliwsze i spokojniejsze społeczeństwo, gdyby świadomość tego (oraz tego, jak można sobie pomóc) była większa.

Autor: Sylwia

Sylwia — Thu, 22 Mar 2018 03:19:21 +0000

Z moim synkiem trafiłam do osteopaty bardzo szybko. Miałam problemy przy karmieniu piersią. Okazało się, że mały miał cofniętą szczękę, co utrudniało mu ssanie. Wizyta u osteopatki zamieniła moje zestresowane, rozkrzyczane dziecko w spokojnego, odgazowanego bobasa. Że jest zestresowany, wyszło w ciele. Jego lewa rączka wyglądała momentami na bezwładną. W „procesie” przechodziłam też poród, który jest stresujący również dla dziecka. Gdy osteopatka naciskała odpowiednie punkty na głowie synka, ja opowiadałam mu o swoich przeżyciach, uczuciach towarzyszacych mi podczas porodu. To było niesamowite doświadczenie. Synek po dwóch sesjach był jak odczarowany, a ja zaczęłam się cieszyć macierzyństwem. Córeczka, która urodziła się 3 m-ce temu jest b.spokojna, pogodna, niezestresowana. Ale i przebieg porodu byl inny. Mąż mówił, że widział różnicę – gdy urodził sie synek był dużo bardziej przerażony, zestresowany. Synka położyli mi na pierś i zabrali b.szybko, bo był siny, nie zlapał oddechu, potem mnie zabrali na operację, tak że zobaczyłam go po kilku godzinach. Córkę rodziłam inaczej (bo świadomiej, wiedziałam co się dzieje z moim ciałem, miałam też lepszą położną, itd.) i mialam ją później cały czas ze sobą. Niesamowite jak poród wpłynął na każde z nich. Także teraz polecam każdej mamie, szczególnie po trudnym porodzie, wizytę u osteopaty dziecięcego. Wierzę, że stres zagnieżdża się w naszym ciele, mięśniach, że wplywa na nas, nawet gdy wydaje nam się, że stres już dawno minął. Sama mam problem ze szczęką. To tu głownie plasuje się mój stres. Kiedyś zaciskałam zęby oglądając nawet komedię romantyczną. Dziś – od czasu do czasu – chodzę do osteopatki lub kiropraktorki by „zdjąć” stres z ciała. A co z ciała, to i umysłu ;-).