Komentarze do: Bezwarunkowa miłość i akceptacja

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Thu, 02 Nov 2017 21:57:23 +0000

W odpowiedzi do MKF. Dziękuję Ci za kolejny motywujący do pisania komentarz. A czego dokładnie nie masz, co byś chciała mieć i co opisałam w tym poście?

Autor: MKF

MKF — Tue, 17 Oct 2017 16:44:50 +0000

Czytam Twojego blog’a mocno z doskoku, a przez to w ilościach hurtowych… Przy tym wpisie nie wytrzymałam i najzwyczajniej w świecie się popłakałam 😉 ze wzruszenia, czytając opisy uczuć między Wami, Waszej miłości. Tyle w niej dojrzałości, łagodności i wzajemnego szacunku.

Przepiękny, bardzo ciepły post 🙂

W sumie to trochę Ci zazdroszczę: i tych pięknych uczuć, i umiejętności ich opisania i przekazania dalej. Ale to taka zazdrość pozytywna: cieszę się że Ty tak masz i ja chciałabym tak samo 🙂

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Tue, 01 Aug 2017 16:32:37 +0000

W odpowiedzi do 3Mama. Ja też czasem zastanawiam się, jacy byliby Duży i Mały, gdyby urodzili się w odwrotnej kolejności! Niestety w żaden sposób nie da się tego sprawdzić.

Autor: 3Mama

3Mama — Thu, 27 Jul 2017 10:36:52 +0000

A i jeszcze 😉
Czytając takie wpisy utwierdzam się w przekonaniu, że to mama i jej emocje oraz podejście nakręcają dziecko i jego zachowanie. Jej przesada i trochę też nieszczerość.
Czasami zachodzę w głowę jaka była by moja Hajnidka, gdyby urodziła się jako trzecia czy chociażby druga z kolei?

Autor: 3Mama

3Mama — Thu, 27 Jul 2017 10:32:53 +0000

Zgadzam się też ze stwierdzeniem, że troska matki trochę psuje te pozytywne reakcje między nią, a dzieckiem. Zwłaszcza tym pierwszym, ponieważ chyba w większości przypadków jest tak, że z każdym kolejnym dzieckiem całe podejście do niego, właśnie do tych drobnych spraw, to przejmowanie się zbyt mocne itd – to wszystko się zmniejsza, mama nabiera trochę dystansu, do tego oczywiście dochodzi doświadczenie i wiedza, a wszystko razem daje mamie zwyczajnie mówiąc – dystans w podejściu do wszystkiego. Co skutkuje oczywiście większą liczbą uśmiechów, tych szczerych, większym wewnętrznym spokojem. A dzieci, jak wiemy, chłoną uczucia rodzica.
Ponad to chcę dodać, że jest też tak, że mamę dziecko traktuje jak jedność, od urodzenia. Mama i ono to jedna osoba 😉 stąd pozwala sobie na bycie sobą, całą paletę uczuć. Już inaczej będzie w stosunkach między nim, a tatą. Oraz tym bardziej między nim, a obcymi. To tak, jak i dorośli – w domu da sobą, a u cioci na imieninach zachowujemy się trochę inaczej.. 😉