Dziękuję za miłe słowa. Bardzo Cię podziwiam, że byłaś w stanie pracować w tym nocnym trybie tak długo. No i cieszę się, że zadbałaś o siebie – a w rezultacie także i o córeczkę. Dylematy przedszkolne znam i rozumiem, ale… Będzie dobrze!

Zazdroszczę trochę tego uczelnianego „nie”, choć u mnie to uczelnia wygrała i teraz od dwóch lat borykam się z godzeniem roli mamy i adiunkta właśnie. Od czerwca powiedziałam sobie, że koniec z załatwianiem wszystkich pracowych spraw po nocach (pisania artykułów, przygotowywania zajęć, wykładów, sylabusów, opracowywania strategii habilitacyjnej i innych takich), bo to naprawdę fatalnie wpływa na samopoczucie, cierpliwość i długoterminowo pewnie na zdrowie w ogóle też.
Od września córeczka chodzi do przedszkola. Po idyllicznym początku i już zaliczonej pierwszej chorobowej przerwie mamy etap arcysilnego przywiązania do mamy i płaczu pt. „a ja nie chcę iść do przedszkola”… Mam szczerą nadzieję, że self-reg ułatwi nam przejście tego etapu (mam wrażenie, że na razie bardzo pomaga nazywanie emocji, szukanie analogii sytuacyjnych, jeszcze większe pokłady czułości i podkreślanie, że rozumiem, że to jest trudne dla córeczki, etc.), choć czasem się czuję jak egoistka, bo wiem, że dzidzia byłaby szczęśliwsza, gdybym ciągnęła dotychczasowy, nocny rytm pracy i dni spędzała niemal w 100% razem z nią. Tyle że – mówiąc najprościej – próbując od łącznie trzech lat funkcjonować po 2-4 godzinach snu na dobę, już chyba wymiękam. No i się frustruję dodatkowo jedzeniem, bo do tej pory miałam nad nim pełną kontrolę – zdrowo, kolorowo, sensownie, a dieta przedszkolna jest… no wiadomo. Choć oczywiście dostrzegam całą masę korzyści z bycia w przedszkolu – nawet po tym początku przygody z przedszkolem już teraz widzę pewne zmiany in plus.
Tym długim, egocentrycznym postem chciałam tylko zaznaczyć, że bardzo przemawiają do mnie wszystkie teksty, które znalazłam na tym blogu i cieszę się, że go przypadkowo odkryłam. Będę wracać tu po inspirację i wskazówki, jak nie zwariować i pozostać w tym wszystkim też sobą, nie „tylko” mamą.