Komentarze do: Wszystkie dzieci nasze są, czyli jak reagować na (domniemaną) przemoc wobec dziecka

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Tue, 02 Jan 2018 22:47:13 +0000

W odpowiedzi do Sylwia. Dziękuję za ten komentarz! No własnie, ten lęk przed wtrącaniem się jest w nas bardzo silny.

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Thu, 28 Dec 2017 22:05:47 +0000

W odpowiedzi do Nika. Ciężki temat, zgadzam się. Widzę, że mamy podobne przemyślenia - mam na myśli zwłaszcza ostatnie zdanie komentarza.

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Thu, 28 Dec 2017 22:04:51 +0000

W odpowiedzi do Emka. Bardzo cenny komentarz, dziękuję! Właśnie o feedback mi chodziło.

Autor: Sylwia

Sylwia — Wed, 27 Dec 2017 21:05:59 +0000

Ludzie dziś boją się piętnować zło. A szkoda, bo każde działanie jest lepsze niż bezczynność. Policja, szkoła, publiczne upomnienie, nawet delikatna rozmowa ze stosującymi przemoc rodzicami ma szansę coś zmienić, a być może w skrajnych wypadkach uratować dziecku życie.

W sytuacji gdy nasi znajomi dopuszczają przemoc „w celach wychowawczych” proponuję otwartą dyskusję i książki w duchu wychowania bez przemocy ( Toksyczni rodzice S.Forward i C. Buck , Pozytywna dyscyplina J. Nelsen, Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły A. Faber, Twoje kompetentne dziecko J. Juula, etc.)

Autor: DyleMatka

DyleMatka — Thu, 14 Dec 2017 20:39:19 +0000

W odpowiedzi do Martyna. Dziękuję za ten komentarz. Mnie też by pomógł taki tekst, o jakim piszesz. I tylko nadal nie wiem, jak reagować w tym drugim, cięższym przypadku...