Ano właśnie, to kolejny przykład tego, że dziecięce zachowania uznawane powszechnie za „niegrzeczne” miewają całkiem zwyczajne przyczyny i można im zapobiec poprzez odpowiednie wsparcie. (Przy okazji: mój Malutki też jest takim dzieckiem.)

Wyobraź sobie, że w styczniu (miesiąc po napisaniu tego postu) wyjechałam z dziećmi do sanatorium i dla dzieci zerówkowych były zorganizowane zajęcia w świetlicy. Nauczycielka była z tych surowych, ale akurat Duży bardzo jej przypadł do gustu. Nie mogła się nachwalić tego, jaki jest inteligentny i wygadany. On dzięki temu jakoś chętniej ćwiczył te literki, a ona – na szczęście – miała takie podejście, że charakter i staranność pisma nie mają większego znaczenia, ważne jest samo pisanie (umiejętność, ćwiczenie jej). To jakoś przełamało Dużego. A dziś pisze bardzo niewyraźnie, ale jego wychowawczyni w szkole też niespecjalnie to przeszkadza.
Tego drugiego pytania nie rozumiem.

Bardzo dziękuję za motywujące słowa i przepraszam za tak późne zatwierdzenie komentarza i odpowiedź. Pani komentarz trafił akurat na wyjątkowo zapracowany okres i ponieważ nie zajęłam się nim od razu, ugrzązł gdzieś na stosie spraw do załatwienia… O kołderkach obciążeniowych słyszałam, ale też wiem, że lepiej nie stosować ich bez porozumienia z terapeutą integracji sensorycznej, który indywidualnie dobiera ciężar i czas stosowania. (Ale czasem sama bym się pod taką schowała…)