Myślę o tym czasami, ale w mojej dzielnicy (warszawski Targówek) edukacja domowa nie jest też zbyt popularna. W dodatku jestem trochę „dzik” i trudno mi jest wyjść do ludzi z taką inicjatywą – nawet trudno mi pójść do sąsiadki z pytaniem o coś. Ale może należałoby się przełamać?

Opiekunka – guwernantka to nie jest zły pomysł. Żeby łatwiej było takie rozwiązanie ogarnąć finansowo, możnaby znaleźć jeszcze jakąś rodzinę albo 2 i stworzyć samemu mini szkołę w domu. Do ustalenia było by kilka kwestii np u kogo się dzisiaj ” bawimy” i napewno pomoc mamy byłaby niezbędna.
Tak mi się nasunęło na myśl; )

Taaaaak. Edukacja domowa to coś, co regularnie przemyka mi przez głowę. Widzę jej liczne zalety, choćby lepszy rozwój emocjonalny, lepszy stan zdrowia (wysypianie się, więcej czasu na spacery itd.), znacznie efektywniejsza nauka. A z drugiej strony – jestem matką, której zdrowie psychiczne zależy od tego, czy ma w ciągu dnia u tygodnia wystarczająco dużo czasu sama ze sobą, ewentualnie tylko z niemowlęciem. A w dodatku moje dzieci najchętniej bawią się swobodnie ze sobą, nie umiem ich zachęcić do nauki nawet poprzez zabawę (same sobie określają, w co się bawią). Musiałabym mieć chyba do dyspozycji – przez wiele lat – opiekunkę-guwernantkę o wysokich kwalifikacjach. Nie wiem, nie wiem…